O Fotoğrafı Neden Paylaştın?
Bence asıl mesele, “Paylaşabilir miyim?” diye sorduktan sonra başlıyor.
İnsan davranışı, ilişkiler ve hayatın içinden sorular.
Biraz durmak, biraz düşünmek için.
Bu aramayla eşleşen yazı bulunamadı. Başka bir kelime deneyebilir veya tüm konulara bakabilirsiniz.
Bence asıl mesele, “Paylaşabilir miyim?” diye sorduktan sonra başlıyor.
Sevdiğimiz birinin yanlışını anlamaya çalışırken, o yanlışın kimi incittiğini unutuyor olabilir miyiz?
Bir şeyi öğrenince kararımızı değiştirmemiz gerekecekse, yine de öğrenmek ister miyiz?
Saat 09.05’te hissettiğimiz o bağlılık, hayat yeniden hızlandığında da bizimle kalsın.
Bazı ortamlarda sorun çıkaran kişi olmak için, var olan sorunu söylemeniz yeterlidir.
Çünkü ikinci şans bir başlangıç olabilir. Değişimin kanıtı değildir.
Ama onun düşmesi, bizim yükseldiğimiz anlamına gelmez.
Bize kalanlarla gurur duyuyoruz. Peki bizden ne kalacak?
Bütün bu yoğunluğun sonunda nasıl bir hayat kalıyor?
Bir kararın oybirliğiyle alınması, herkesin o karara inandığı anlamına gelmez.
İnsanların beni sevmesini mi istiyorum, yoksa benden hiç rahatsız olmamalarını mı?
Çocuğun geleceğini kuran emek, çocuğa kaçması gereken gelecek olarak anlatılıyor.
Cümle değişmedi. Yalnızca söyleyen taraf değişti.
“El âlem ne der?” diye vazgeçtiğimiz hayalleri konuşuyoruz. Peki, el âlem bir şey desin diye kurduğumuz hayalleri?
Yanlış yapanın tepkisinden çekiniliyor. Sizin anlayışınıza güveniliyor.
Kazandığınız zaman size kalmıyor. Yeni bir işe ayrılıyor.
İnsan, hayatındaki bütün sorunlar çözülmeden de güzel bir an yaşayabiliyor.
Birbirimizin yanında dinlenebiliyor muyuz, yoksa birbirimizden dinlenmeye mi ihtiyaç duyuyoruz?
İnsan bazen hayatını yaşamıyor, mutlu olacağı günü bekliyor.
Bazı insanlar sizi sevdiğini söyler. Ta ki ilk kez kendi istediğinizi yapana kadar.
Öfkelenebilirsiniz. Ama öfkeniz, başka bir insanın hayatından daha değerli değildir.
Çocuklarımızın geleceğini planlamakla o kadar meşgul olduk ki, daha temel bir şeyi ikinci plana attık: Onları hayatın kendisine hazırlamayı.
Sizi inciten birine ne hissettiğinizi anlatmaya gidip, konuşmanın sonunda onu teselli ederken buldunuz mu hiç kendinizi?
Bazen özlediğiniz kişi değildir. Onun yanındayken olduğunuz insandır.
Belki de canımızı yakan onun yokluğu değil, artık bize ihtiyaç duymamasıdır.
İnsan kendisinden kaçarken bile başarılı görünebilir. Bazen insan sorununu çözmez; onu duyamayacağı kadar gürültü çıkarır.
Son damlayı tartışırken bardağın ne zamandır dolduğunu konuşmayız.
İnsan bilmediği yerde öğrenmeye açıktır. Bildiğini sandığı yerde ise çoğu zaman öğrenme ihtiyacı bile hissetmez.
Karşımızdaki insanla değil, onun bir gün dönüşeceğine inandığımız insanla ilişki yaşamaya başlarız.
Bazen insan doğru karar verdiği için değil, yanlış kararından sonra doğru şeyler yaptığı için iyi bir yere gelir.
Bir sonraki olay yaşanmadan önce neyi farklı yapabiliriz?
Haklı çıkmak ile iyileşmek aynı şey değildir.
Çünkü çocuk yetiştirmek, doğru cümleleri kurmak değildir. O cümlelere benzeyen bir hayat yaşamaktır.
Ama herkesin zihnindeki sizinle uğraşmak zorunda değilsiniz.
Kendine güvenmek başka, geçmişine fazla güvenmek başka.
Bir insanın ne kadar kendinden emin konuştuğu ile söylediğinin ne kadar doğru olduğu aynı şey değildir.
Mücadele sonuca bakar. İnat ise vazgeçmeyi yenilgi sayar.
Bir duygunun sesini kısmak, o duygunun nedenini ortadan kaldırmaz.
Kendi anlattığımız hikâyenin ne kadarı gerçek?
Günlük kısa yazılarım ve sohbetin devamı X’te.