← Yazılara dön
ÇOCUKLAR & MAHREMIYET

O Fotoğrafı Neden Paylaştın?

Bence asıl mesele, “Paylaşabilir miyim?” diye sorduktan sonra başlıyor.

Okuma köşem ↗

Seçimlerin yalnızca bu tarayıcıda saklanır.

Bahçe duvarının ardından çekilmiş bir fotoğraf. Sokağın öbür ucunda iki küçük çocuk var. Yüzleri seçilmiyor. Fotoğrafı çeken anneleriymiş. İkisi ilk defa kendi başlarına ekmek almaya gidiyormuş.

Eylülde o iki kardeşten biri fotoğrafı X’te paylaştı. Altına başkaları da kendi çocukluk fotoğraflarını koydu. Benim aklım o ilk karede kaldı. Anne için belki de çocuklarını ilk kez yalnız göndermenin hikâyesiydi bu. Çocuk içinse aynı fotoğrafın adı pekâlâ “Bizi sonunda büyükten saydılar” olabilirdi. Yıllar sonra o günü yabancılara nasıl anlatacağını, bu kez o yolda yürüyen çocuk seçmişti.

Şimdi bir doğum günü sofrası düşünün. Çocuğunuz pastanın kremasından bir parmak almış. Dudağının üstünde beyaz bir bıyık var. Sizi güldürmek için dedesinin taklidini yapıyor. Fotoğrafını çekip paylaşıyorsunuz. Ertesi sabah okul kapısında başka bir veli aynı taklidi yapmasını isteyince çocuk şaşırıyor. Dün akşam sofrada o veli yoktu ki.

İnsanın o kareyi neden paylaşmak istediğini anlayabiliyorum. Dedeyle torunun birbirine bakıp öyle güldüğü kaç fotoğraf var? Uzakta oturan teyzesi de görsün istiyoruz. Çocuk belki fotoğrafı teyzesine kendisi göndermek ister. Ama yarın okul kapısında kimin göreceğini bilse aynı hevesle telefonu bize uzatır mı?

Türkiye’de bir araştırmada 15 aileyle görüşülmüş. On yaşındaki bir çocuk, anne babasının paylaşımları hakkında şöyle demiş: “Onlar anılarımızı paylaşıyor. Ama görülmesini istemiyorum.” Bunu annesine söylemeye de utanıyormuş. Sekiz yaşındaki başka bir çocuksa ailesi sorduğunda genellikle evet dediğini anlatmış. Ardından dört kelime eklemiş: “Sorunca da seviniyorum işte.”

O dört kelime hoşuma gitti. Çocuk belki yine bizim seçtiğimiz fotoğrafı seçecek. Yine de telefon bir anlığına ona dönüyor. Evde kararları veren insan bu defa onun cevabını bekliyor.

Bir arkadaşımız toplu fotoğrafta kendini beğenmeyince telefonu eline verip “Hangisini koyalım?” diyebiliyoruz. Çocuk “Bunu koyma” dediğinde ise dilimizin ucuna başka bir cevap gelebiliyor: “Ama çok tatlı çıkmışsın!” Üstelik internette tanımadığı insanlarla neleri paylaşmaması gerektiğini akşam yemeğinde ona anlatacak olan da biziz.

Bir de çocuğun fikrini değiştirme payı var. Sekiz yaşında kendi eliyle seçtiği bir fotoğrafı on birinde kaldırmamızı isteyebilir. Biz baktığımızda hâlâ dudağının üstündeki kremayı görüyoruzdur. O ise pazartesi sabahı kiminle aynı sıraya oturacağını düşünüyordur. İkimizin de o fotoğrafta görecek başka bir şeyi var.

Bence asıl mesele, “Paylaşabilir miyim?” diye sorduktan sonra başlıyor. Çocuğun niye utandığını açıklaması, bizi ikna etmesi, hatta fotoğrafta kötü çıkmış olması gerekmiyor. “Aramızda kalsın” derse telefonu cebimize koyabiliriz. Sonra sofraya dönüp dedesini bir daha taklit etmesini isteyebiliriz. Bu kez gülenlerin hepsi oradadır.

BİR SONRAKİ YAZIDA BULUŞALIM

Haftada iki yazı.
Biraz daha kendimize bakmak için.

İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine yeni yazılarım e-posta kutunuza gelsin. Ücretsiz.

Gönderim sıklığı: yeni yazı yayımlandıkça

Şifre ve ek onay yok. Her e-postadan sıklığı değiştirebilir veya dilediğiniz zaman ayrılabilirsiniz.

Ahmet Mertkan Koşaroğlu
Okuma köşeme dön ↗
BU DÜŞÜNCEYİ PAYLAŞIN
Bu yazıdan bir söz kartı
Bence asıl mesele, “Paylaşabilir miyim?” diye sorduktan sonra başlıyor. — Ahmet Mertkan Koşaroğlu
PAYLAŞMAK İÇİN BİR CÜMLE

Bir düşünce,
bir başkasına ulaşsın.

Yazıdan seçilmiş bu cümleyi hikâyenizde paylaşabilirsiniz.

1080 × 1920 · PNG. Telefonda görsel açılırsa üzerine basılı tutup fotoğraflarınıza kaydedebilirsiniz.

OKURUN NOTU

Siz ne düşünüyorsunuz?

Çocuğunuz bir fotoğrafının paylaşılmasını istemediğinde, onun cevabına nasıl yer açıyorsunuz?

Yazının sizde bıraktığı düşünceyi paylaşın. Yorumlar incelendikten sonra adınız ve soyadınızla yayımlanır. Yanıt verdiğimde e-posta ile haberiniz olur.

Yorumlar yükleniyor…

Bir yorum bırakın

E-postanız yayımlanmaz. Yalnızca bu yoruma verdiğim yanıtı iletmek için kullanılır; bülten aboneliği oluşturmaz. Kendi adresinizi yazın.

AHMET MERTKAN KOŞAROĞLU · YENİ KİTAP
Yaşadıkça — Doğru Bildiklerime Yeniden Bakarken kitabının ön kapağı
YAŞADIKÇADoğru Bildiklerime Yeniden Bakarken
KİTAPÇILARDA VE ONLINE SATIŞTA

Bu kitapta
biraz da
siz varsınız.

Bir kararınız. Bir kırgınlığınız.
Yıllar sonra başka türlü baktığınız bir hatıranız.

Bir hayatın içinden, kendi hayatınıza doğru.

KİTABIN ARDINDAKİ HİKÂYESize bir notum var.

İnsan bazı sözleri, söyleyen kişiye artık sarılamayacağı yaşta anlıyor.

Çocukken büyükbabamın söylediği sözleri dinlerdim. Bazılarının anlamını yıllar sonra, kendi hayatımın içinde öğrendim. Bir kararın önünde dururken, bir yanlışımdan dönerken, oğluma bakarken…

İçimden ona anlatmak geliyor. “Şimdi anladım,” demek istiyorum. Sonra, anladığımı söyleyebileceğim yerde olmadığını bir kez daha hatırlıyorum.

En çok da sıradan bir akşama dönmek isterdim. Onun işten geldiği, benim çocuk olduğum, daha önümüzde ne kadar zaman bulunduğunu düşünmediğimiz bir akşama. Biraz daha otursak. Bildiğim bir şeyi yeniden anlatsa. Sesini duysam.

O zaman tekrar gibi gelen şeyin, bir gün insanın en büyük özlemine dönüşeceğini bilmiyordum.

Annemin okumayı öğretmeye çalıştığı çocuk, şimdi bir kitap yazdı. O gün masadan kalkmak istiyordum. Bugün yazdığım her sayfada onun sabrından bir şey var. Bunu bilmesini istiyorum.

Babama kızdığım günler de oldu. Beni anlamasını bekledim. Sonra kendi kararlarımın sonuçlarıyla yaşarken, iyi niyetle de yanılabildiğimizi gördüm. İçimdeki bütün kırgınlıklar geçmedi. Ama artık ona bakarken yalnızca kırıldığım yerleri görmüyorum.

İnsan ailesini anlatırken zorlanıyor. Sevgisi de gerçek, kırgınlığı da. Aynı insana hem söyleyemediği bir sitemi hem de sarılma isteği olabiliyor.

Belki senin de bu satırları okurken aklına gelen biri vardır. Sesini özlediğin, seni bir türlü anlamadığını düşündüğün ya da sevgini zaten bildiğine inanıp söylemeyi ertelediğin biri.

Ben bazı sözlerimi artık hatıralara söylüyorum. Bazılarınıysa hâlâ duyabilecek insanlara yetiştirmek istiyorum.

Her şeyin düzelmesini beklemeden. Bütün kırgınlıklar bitmeden. Hayat biraz daha kolaylaşmadan.

Çünkü bir gün oğlum beni hatırladığında, onu ne kadar sevdiğimi anlamak için benim yaşıma gelmek zorunda kalmasın istiyorum.

Ahmet Mertkan Koşaroğlu
YAZILARDA BULUŞALIM

Haftada iki yazı,
e-posta kutunuzda.

İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine birlikte düşünelim. Ücretsiz e-posta aboneliğiyle yeni yazılarımı takip edin.

Tüm yazılar herkese açık. Abonelik, yazıları e-postayla almak isteyenler için.

Gönderim sıklığı: yeni yazı yayımlandıkça

Şifre ve ek onay yok. Her e-postadan sıklığı değiştirebilir veya dilediğiniz zaman ayrılabilirsiniz.