O Fotoğrafı Neden Paylaştın?
Bence asıl mesele, “Paylaşabilir miyim?” diye sorduktan sonra başlıyor.
Seçimlerin yalnızca bu tarayıcıda saklanır.
Bahçe duvarının ardından çekilmiş bir fotoğraf. Sokağın öbür ucunda iki küçük çocuk var. Yüzleri seçilmiyor. Fotoğrafı çeken anneleriymiş. İkisi ilk defa kendi başlarına ekmek almaya gidiyormuş.
Eylülde o iki kardeşten biri fotoğrafı X’te paylaştı. Altına başkaları da kendi çocukluk fotoğraflarını koydu. Benim aklım o ilk karede kaldı. Anne için belki de çocuklarını ilk kez yalnız göndermenin hikâyesiydi bu. Çocuk içinse aynı fotoğrafın adı pekâlâ “Bizi sonunda büyükten saydılar” olabilirdi. Yıllar sonra o günü yabancılara nasıl anlatacağını, bu kez o yolda yürüyen çocuk seçmişti.
Şimdi bir doğum günü sofrası düşünün. Çocuğunuz pastanın kremasından bir parmak almış. Dudağının üstünde beyaz bir bıyık var. Sizi güldürmek için dedesinin taklidini yapıyor. Fotoğrafını çekip paylaşıyorsunuz. Ertesi sabah okul kapısında başka bir veli aynı taklidi yapmasını isteyince çocuk şaşırıyor. Dün akşam sofrada o veli yoktu ki.
İnsanın o kareyi neden paylaşmak istediğini anlayabiliyorum. Dedeyle torunun birbirine bakıp öyle güldüğü kaç fotoğraf var? Uzakta oturan teyzesi de görsün istiyoruz. Çocuk belki fotoğrafı teyzesine kendisi göndermek ister. Ama yarın okul kapısında kimin göreceğini bilse aynı hevesle telefonu bize uzatır mı?
Türkiye’de bir araştırmada 15 aileyle görüşülmüş. On yaşındaki bir çocuk, anne babasının paylaşımları hakkında şöyle demiş: “Onlar anılarımızı paylaşıyor. Ama görülmesini istemiyorum.” Bunu annesine söylemeye de utanıyormuş. Sekiz yaşındaki başka bir çocuksa ailesi sorduğunda genellikle evet dediğini anlatmış. Ardından dört kelime eklemiş: “Sorunca da seviniyorum işte.”
O dört kelime hoşuma gitti. Çocuk belki yine bizim seçtiğimiz fotoğrafı seçecek. Yine de telefon bir anlığına ona dönüyor. Evde kararları veren insan bu defa onun cevabını bekliyor.
Bir arkadaşımız toplu fotoğrafta kendini beğenmeyince telefonu eline verip “Hangisini koyalım?” diyebiliyoruz. Çocuk “Bunu koyma” dediğinde ise dilimizin ucuna başka bir cevap gelebiliyor: “Ama çok tatlı çıkmışsın!” Üstelik internette tanımadığı insanlarla neleri paylaşmaması gerektiğini akşam yemeğinde ona anlatacak olan da biziz.
Bir de çocuğun fikrini değiştirme payı var. Sekiz yaşında kendi eliyle seçtiği bir fotoğrafı on birinde kaldırmamızı isteyebilir. Biz baktığımızda hâlâ dudağının üstündeki kremayı görüyoruzdur. O ise pazartesi sabahı kiminle aynı sıraya oturacağını düşünüyordur. İkimizin de o fotoğrafta görecek başka bir şeyi var.
Bence asıl mesele, “Paylaşabilir miyim?” diye sorduktan sonra başlıyor. Çocuğun niye utandığını açıklaması, bizi ikna etmesi, hatta fotoğrafta kötü çıkmış olması gerekmiyor. “Aramızda kalsın” derse telefonu cebimize koyabiliriz. Sonra sofraya dönüp dedesini bir daha taklit etmesini isteyebiliriz. Bu kez gülenlerin hepsi oradadır.
Haftada iki yazı.
Biraz daha kendimize bakmak için.
İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine yeni yazılarım e-posta kutunuza gelsin. Ücretsiz.

Yorumlar yükleniyor…