Her Özlem, Gidene Değildir.
Bazen özlediğiniz kişi değildir. Onun yanındayken olduğunuz insandır.
Seçimlerin yalnızca bu tarayıcıda saklanır.
Bir insan gider.
İlk zamanlar onu özlediğinizi sanırsınız.
Sesini.
Sohbetini.
Birlikte geçirdiğiniz günleri.
Hayatınızdaki yerini.
Ama zaman geçtikçe insan daha rahatsız edici bir şey fark edebilir:
Bazen özlediğiniz kişi değildir.
Onun yanındayken olduğunuz insandır.
Daha kolay güvendiğiniz hâliniz.
Bir mesaj geldiğinde sebepsizce gülümsediğiniz hâliniz.
Yarını bu kadar hesaplamadığınız günler.
Birine inanmanın sizi zayıf değil, iyi hissettirdiği zamanlar.
Belki de o insan giderken yalnız gitmemiştir.
Sizden de bir şeyler onunla birlikte gitmiştir.
Hafıza yalnızca insanları saklamaz
Geçmişi düşündüğümüzde çoğu zaman kişileri hatırladığımızı sanırız.
Oysa hafıza bazen bir insanın yüzünden çok, onun yanındayken hissettiğimiz kişiyi saklar.
Bir şarkı çalar.
Bir sokaktan geçersiniz.
Eski bir fotoğraf karşınıza çıkar.
Bir koku gelir.
Ve yıllardır düşünmediğiniz biri bir anda zihninizdedir.
İlk tepkiniz:
“Demek ki hâlâ özlüyorum.”
olabilir.
Belki.
Ama kimi?
Bugünkü hâlini bile tam olarak bilmediğiniz o insanı mı?
Yoksa hayatınızın onunla kesiştiği dönemi mi?
Çünkü bazen eski bir sevgiliyi değil, o yıllardaki kendimizi özleriz.
Bazen eski bir arkadaşımızı değil, onunla hiçbir şeyi bu kadar ciddiye almadan gülebildiğimiz günleri.
Bazen bir evi değil, o evin içindeki hayatımızı.
Bazen bir insanı değil, henüz bugünkü kadar yorulmamış olan kendimizi.
Her özlem geri dönme isteği değildir
Bence en çok karıştırdığımız yer burası.
Birini özlemek, onunla yeniden birlikte olmak istediğiniz anlamına gelmez.
Geçmişi hatırladığınızda içinizin sızlaması da yanlış karar verdiğinizi göstermez.
Bir insan bugün kapınızı çalsa onu hayatınıza yeniden almak istemeyebilirsiniz.
Ama onunla ilgili bir şarkı duyduğunuzda yine de içinizde bir şey hareket edebilir.
Bu çelişki değildir.
Çünkü:
Özlediğiniz insanla, geri dönmek istediğiniz insan aynı olmak zorunda değildir.
Hatta bazen özlediğiniz şey insan bile değildir.
Bir dönemdir.
Bir ihtimaldir.
Bir hayaldir.
Eski bir sizdir.
Bazı ayrılıklarda gelecek de gider
Bir ilişki bittiğinde yalnızca yaşanmış olanı kaybetmeyiz.
Henüz yaşanmamış olanı da kaybedebiliriz.
Birlikte gidileceğini düşündüğümüz yerler.
Kurulan planlar.
Yapılacak yolculuklar.
Belki aynı ev.
Belki yıllar sonra anlatılacağını düşündüğümüz hatıralar.
Bunların hiçbiri gerçekleşmemiştir.
Ama zihnimizde bir süre yaşamışlardır.
Bu yüzden bazı ayrılıklar insana olduğundan daha büyük gelir.
Çünkü yalnızca geçmiş bitmez.
Zihnimizde çoktan yaşamaya başladığımız bir gelecek de iptal olur.
Ve insan bazen kişiyi değil, o kişiyle mümkün olduğuna inandığı hayatı özler.
“O zamanlar daha mutluydum”
Bu cümle de yanıltıcı olabilir.
Belki gerçekten daha mutluydunuz.
Ama bunun tamamını hayatınızdaki tek bir insana bağlamak, geçmişi olduğundan daha temiz hatırlamanıza neden olabilir.
O dönemde daha gençtiniz.
Başka sorumluluklarınız vardı.
Bazı kayıpları henüz yaşamamıştınız.
Hayata bakışınız farklıydı.
Belki daha az korkuyordunuz.
Daha kolay güveniyordunuz.
Dolayısıyla özlediğiniz dönemin güzelliğini yalnızca bir kişiye ait sanmak, kendi geçmişinizdeki başka şeyleri gözden kaçırmanıza neden olabilir.
Belki o insan hayatınızın güzel bir dönemindeydi.
Ama o dönemi güzel yapan her şey o insan değildi.
Bu ayrım önemli.
Çünkü aksi hâlde kendi hayatınızın güzel taraflarını başka bir insana teslim etmiş olursunuz.
Bazen geri istediğimiz kişi değil, kendimizdir
Bir ilişkinin ardından insan değişebilir.
Daha temkinli olur.
Daha zor güvenir.
Daha fazla düşünür.
Eskiden kolayca söylediği şeyleri içinde tutmaya başlar.
Sonra geçmişe baktığında karşısında başka bir kendisini görür.
Daha cesur.
Daha saf.
Daha heyecanlı.
Belki daha dikkatsiz.
Ama daha rahat.
Ve insan fark etmeden o eski hâline duyduğu özlemi, geçmişte hayatında bulunan kişiye yöneltebilir.
“Onu özlüyorum.”
der.
Oysa cümlenin tamamı belki şöyledir:
“Onun hayatımda olduğu dönemdeki kendimi özlüyorum.”
Bu çok başka bir özlemdir.
Çünkü çözümü o insanın geri gelmesi değildir.
Kendimize geri dönmek
Geçmişteki hâlimizin tamamını geri alamayız.
Zaten almamız da gerekmiyor.
Yaşadıklarımız bizi değiştirir.
Bazı saflıklarımız gider.
Bazı korkularımız gelir.
Bazı insanlara eskisi kadar kolay güvenmeyiz.
Ama geçmişte kaybettiğimizi düşündüğümüz her şeyi de orada bırakmak zorunda değiliz.
Bir insan gittiyse güvenme yeteneğinizin de onunla gitmesi gerekmez.
Bir ilişki bittiyse yeniden heyecanlanabilme ihtimaliniz bitmez.
Bir hayal gerçekleşmediyse yeni bir hayat kurma hakkınız ortadan kalkmaz.
Belki iyileşmenin önemli taraflarından biri budur:
Giden insanı geri getirmeye çalışmak değil, onunla birlikte kaybettiğimizi düşündüğümüz kendimizden parçaları geri almak.
Neşemizi.
Merakımızı.
Güvenimizi.
Kendimize verdiğimiz değeri.
Birine yeniden inanabilme cesaretimizi.
Belki de özleme yanlış soru soruyoruz
Birini özlediğimizde genellikle:
“Neden hâlâ unutamadım?”
diye soruyoruz.
Belki soru bu değildir.
Belki kendimize şunu sormalıyız:
“Onunla ilgili en çok neyi özlüyorum?”
Kendisini mi?
Bana davranışını mı?
Onun yanında hissettiğim değeri mi?
O dönemdeki hayatımı mı?
Yoksa o zamanlar olduğum insanı mı?
Bu sorunun cevabı özlemi ortadan kaldırmayabilir.
Ama ona başka bir anlam verebilir.
Çünkü bazen geçmişe dönmek istemeyiz.
Sadece geçmişte bıraktığımız bir parçamızı geri isteriz.
Ve bunu fark ettiğimizde iyileşmenin yönü de değişir.
Artık gözümüz kapıda değildir.
“Geri gelir mi?” diye beklemeyiz.
Başka bir soruya döneriz:
“Ben kendime nasıl geri dönerim?”
Çünkü her özlem gidene değildir.
Bazı özlemler, onunla birlikte geride bıraktığımız kendimizedir.
Ve belki gerçek iyileşme, bir insanın geri dönmesi değil;
onun yokluğunda da kendimizi yeniden bulabilmektir.
Haftada iki yazı.
Biraz daha kendimize bakmak için.
İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine yeni yazılarım e-posta kutunuza gelsin. Ücretsiz.

Yorumlar yükleniyor…