Sana Yapılınca Haksızlıktı.
Cümle değişmedi. Yalnızca söyleyen taraf değişti.
Seçimlerin yalnızca bu tarayıcıda saklanır.
“Ben ne diyorsam onu yap.”
Bir zamanlar bu cümleyi duyduğunuz bir anı düşünün.
Anlatacaklarınız vardı. Belki görmediğiniz bir ayrıntıyı öğrenmek, belki gördüğünüz bir yanlışı söylemek istiyordunuz. Ama karşınızdaki insan, sizinle konuşmak yerine konuşmayı bitirmişti.
İçinizden geçirmiştiniz:
“Bir gün ben onun yerinde olursam böyle davranmayacağım.”
Şimdi yıllar sonrasını düşünün.
Karar veren sizsiniz. Karşınızdaki insan itiraz ediyor. İşler yoğun, zaman dar, sorumluluk sizde.
Ve ağzınızdan aynı cümle çıkıyor:
“Ben ne diyorsam onu yap.”
Ama bu kez size aynı derecede yanlış gelmiyor.
Çünkü kendinize göre sebepleriniz var.
Cümle değişmedi. Yalnızca söyleyen taraf değişti.
Başkasının davranışını görüyoruz. Kendimizin gerekçesini.
Bize söz hakkı tanınmadığında önemsenmediğimizi düşünürüz.
Biz birinin sözünü kestiğimizde ise konuyu uzatmak istemiyoruzdur.
Kararlarımıza karışıldığında baskı hissederiz. Sevdiğimiz birinin kararına karışırken onu koruduğumuzu söyleriz.
Her durum birbirinin aynısı değildir. Bazen gerçekten daha fazla bilgiye, deneyime veya sorumluluğa sahibizdir.
Ama bütün bunlar şu soruyu ortadan kaldırmaz:
Kendimize anlattığımız gerekçe, karşımızdaki insanın yaşadığını gerçekten değiştiriyor mu?
Bir çocuğun yerine karar verirken niyetimiz iyi olabilir. Fakat onu hiç dinlemiyorsak, iyi niyetimiz onun duyulma ihtiyacını karşılamaz.
Bir çalışanımızın önerisini yanlış bulabiliriz. Ama neden yanlış bulduğumuzu açıklamakla, fikrini söylemesine bile tahammül etmemek aynı şey değildir.
Yetkimiz olabilir.
Yetkimizin olması, her davranışımızın haklı olduğu anlamına gelmez.
Bu soruyu yalnızca başkalarına sormuyorum
Yeni yayımlanan kitabım Yaşadıkça’da, beni dinlemesini beklediğim babamı anlatıyorum. Ama kendi düşüncemin doğruluğuna inandığımda başkalarının itirazını dinlemekte zorlandığım zamanları da anlatıyorum.
Bir zamanlar sözünün duyulmasını isteyen genç bendim. Yıllar sonra karşısındaki insanın açıklamasını kısa kesmek isteyen yönetici de bendim.
Bunu kabul etmek, bana yapılan her şeyi doğru bulmak demek değil.
Yalnızca kendi davranışlarıma da aynı soruyu yöneltmek demek:
Benim canımı yakan bir şeyi, şimdi başka birine yapıyor olabilir miyim?
İnsanın geçmişini anlatırken yalnızca incindiği yerleri seçmesi kolay. Kendisinin bir başkasını dinlemediği anlara da bakması daha zor.
Yaşadıkça’yı yazarken bu iki tarafı birbirinden ayırmamaya çalıştım.
Söz bize geçince neyi hatırlıyoruz?
“Bana yapılanı unutmam.”
Peki neyi unutmuyoruz?
Bize söylenen cümleyi mi? Onu söyleyen insanı mı? Yoksa o an kendimizi nasıl hissettiğimizi mi?
Çünkü geçmişte incinmiş olmamız, bugün kendiliğinden daha dikkatli davrandığımızın kanıtı değil.
Bazen unutmamız gereken kişiyi sürekli hatırlıyoruz. Hatırlamamız gereken duyguyu ise karşımızdakinde göremiyoruz.
Yıllar önce derdimizi anlatabilmek için birinin sakinleşmesini beklemiştik.
Bugün evde herkes bizim sakinleşmemizi bekliyor olabilir.
Bir zamanlar fikrimizin sorulmasını istemiştik.
Bugün fikrini sorduğumuz kişinin bize katılmamasına içerliyor olabiliriz.
O yüzden kendi davranışımıza bakarken yalnızca “Neden böyle yaptım?” diye sormak yetmeyebilir. Gerekçemiz zaten hazırdır.
Bir soru daha sormalıyız:
“Aynısını bana yapsalardı, bu açıklamayı yeterli bulur muydum?”
Elbette her isteği kabul etmek, her itiraza katılmak zorunda değiliz. Fakat kararımızı korumak için karşımızdaki insanın sözünü değersizleştirmemiz de gerekmiyor.
Belki geçmişten ders almak, bir daha kimsenin bizi susturamaması değildir.
Söz bize geçtiğinde, başkasını susturmamayı öğrenmektir.
Bir zamanlar duyulmadığın için üzülüyordun.
Bugün biri senin karşında aynı şeyi hissediyor olabilir mi?
Haftada iki yazı.
Biraz daha kendimize bakmak için.
İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine yeni yazılarım e-posta kutunuza gelsin. Ücretsiz.

Yorumlar yükleniyor…