← Yazılara dön
HAYAT & KENDINI TANIMAK

Bir Alkış Yetiyordu. Bize Ne Yetmiyor?

İnsan, hayatındaki bütün sorunlar çözülmeden de güzel bir an yaşayabiliyor.

Okuma köşem ↗

Seçimlerin yalnızca bu tarayıcıda saklanır.

Nisan 2025'te Küba'ya gittim.

Hayatım boyunca unutmayacağım bir çelişkiyle karşılaştım.

İnsanların maddi imkânları son derece sınırlıydı. Günlük yaşamın zorlukları sokaklarda bile hissediliyordu.

Ama beni en çok şaşırtan yoksulluk değildi.

O şartların içinde insanların müzikle kurduğu ilişkiydi.

İki kişi ellerini çırpmaya başlasın, birileri kalkıp dans ediyordu.

Müzik başladığında insanların yüzleri değişiyordu.

Sanat, ritim ve dans hayatın doğal bir parçası gibiydi.

O an kendi kendime sordum:

Bu kadar az imkânla bu kadar neşeli olabilen insanlar varken, biz neden bu kadar çok şeye sahip olup hâlâ bir şeylerin eksikliğini hissediyoruz?

Mutluluğu satın almaya mı çalışıyoruz?

Şu sıralar Acar Baltaş'ın Hayatın Hakkını Vermek kitabını okuyorum.

Kitaptaki “Parayla Satın Alınamayan Mutluluk” bölümünde Baltaş, 2000 yılında Küba'ya yaptığı ziyaretten söz ediyor.

Benim de 25 yıl sonra aynı ülkeye gitmiş olmam, bu bölümü benim için daha anlamlı hâle getirdi.

Çünkü Küba'da gördüklerim, uzun zamandır düşündüğüm bir soruyu yeniden karşıma çıkardı:

İnsanı mutlu eden şey sahip oldukları mı, yoksa sahip olduklarıyla kurduğu ilişki mi?

Biz mutluluğu çoğu zaman bir sonraki satın alacağımız şeye bağlıyoruz.

Daha güzel bir ev.

Daha iyi bir araba.

Daha yüksek gelir.

Daha pahalı bir tatil.

Bunlara sahip olduğumuzda hayatımızın değişeceğini düşünüyoruz.

Gerçekten de değişebilir.

Fakat bir süre sonra yeni hayatımıza alışıyoruz.

Dün hayalini kurduğumuz şey, bugün sıradanımız oluyor.

Ve gözümüz yeniden sahip olmadıklarımıza çevriliyor.

İnsan bazen sahip olduklarıyla mutlu olmayı öğrenmeden, sahip olacaklarını çoğaltmaya çalışıyor.

Yoksulluk mutluluk değildir

Burada önemli bir ayrım yapmak istiyorum.

Küba'da dans eden insanları görmek, yoksulluğun güzel bir şey olduğu anlamına gelmiyor.

Maddi sıkıntı insanı yorabilir. Gelecek kaygısı yaratabilir. Sağlığı, güvenliği ve yaşam kalitesini olumsuz etkileyebilir.

Nitekim Küba'daki gıda güvensizliği üzerine 2025 yılında yayımlanan bir araştırma, ekonomik güçlüklerin insanların günlük yaşamlarında stres ve yalnızlık gibi ağır duygusal sonuçlar doğurabildiğini gösteriyor. ScienceDirect

Dolayısıyla gördüğüm insanların hepsinin mutlu olduğunu iddia edemem.

Belki dans eden insanlardan biri ertesi gün ne yiyeceğini düşünüyordu.

Belki bir başkası ülkesinden ayrılmanın yollarını arıyordu.

Bunları bilmiyorum.

Ama gördüğüm başka bir gerçek vardı:

İnsan, hayatındaki bütün sorunlar çözülmeden de güzel bir an yaşayabiliyor.

Belki Küba'nın bana öğrettiği şey buydu.

Biz neden mutlu olmak için bu kadar çok şart arıyoruz?

Bir akşam arkadaşlarımızla buluşacağız.

Ama önce işlerimizin bitmesi gerekiyor.

Biraz dinleneceğiz.

Ama önce sorumluluklarımızı tamamlamalıyız.

Ailemizle güzel bir gün geçireceğiz.

Ama önce maddi durumumuz biraz daha iyileşmeli.

Hayatımızdaki güzel anları bile bazen şartlara bağlıyoruz.

Oysa Küba'da gördüğüm bazı insanlar, müzik başladığında hayatlarının bütün sorunlarının çözülmesini beklemiyordu.

Kalkıp dans ediyorlardı.

Bu gözlem bana önemli bir ayrımı düşündürdü:

Mutlu bir an yaşamakla, bütün hayatından memnun olmak aynı şey değil.

İnsan zor bir hayatın içinde de gülebilir.

Maddi imkânları geniş olduğu hâlde kendisini mutsuz hissedebilir.

Hatta mutluluk üzerine yapılan kültürler arası araştırmalar da aile, sevgi, sağlık ve insan ilişkilerinin maddi imkânlarla birlikte önemli olduğunu gösteriyor. Sage Journals

Demek ki mesele yalnızca ne kadar kazandığımız değil.

Kazandıklarımızın yanında nasıl bir hayat kurabildiğimiz.

Belki de hayatı yaşamayı fazla erteliyoruz

Küba'dan döndükten sonra hayatıma başka gözle bakmam gerektiğini düşündüm.

Çalışmak, üretmek ve daha iyi şartlara ulaşmak benim için hâlâ önemli.

Ama insanın hayatındaki bütün güzel anları gelecekteki bir tarihe ertelemesi de büyük bir kayıp olabilir.

Çünkü hayat yalnızca hedeflerimize ulaştığımız günlerden oluşmuyor.

Aradaki günler de bizim hayatımız.

Bir dostumuzla ettiğimiz sohbet.

Ailemizle geçirdiğimiz sıradan bir akşam.

Çocuğumuzun kahkahası.

Hiçbir şey başarmak zorunda olmadığımız birkaç saat.

Bazen bunların değerini ancak kaybettiğimizde anlıyoruz.

Belki de mutluluk için sürekli yeni şeylere sahip olmamız gerekmiyor. Bazen zaten sahip olduğumuz şeylere yeniden bakmamız gerekiyor.

Küba'da beni düşündüren yalnızca insanların dans etmesi değildi.

Onların müzik başladığında o ana katılabilmesiydi.

Biz ise bazen hayatın bütün şartlarının istediğimiz gibi olmasını bekliyoruz.

Daha çok kazanmayı.

Daha iyi yaşamayı.

Daha rahat olmayı.

Sonra mutlu olacağımızı düşünüyoruz.

Ama hayatın bütün sorunlarının biteceği bir günün garantisi yok.

Bu yüzden bugün kendime de sormak istediğim bir soru var:

“Mutlu olmak için gerçekten neye ihtiyacım var, neyin eksikliğini kendime bahane ediyorum?”

Çünkü bazen insanın hayatında müzik çoktan başlamıştır.

Ama o, dans etmek için hâlâ daha iyi bir günü bekliyordur.

BİR SONRAKİ YAZIDA BULUŞALIM

Haftada iki yazı.
Biraz daha kendimize bakmak için.

İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine yeni yazılarım e-posta kutunuza gelsin. Ücretsiz.

Gönderim sıklığı: yeni yazı yayımlandıkça

Şifre ve ek onay yok. Her e-postadan sıklığı değiştirebilir veya dilediğiniz zaman ayrılabilirsiniz.

Ahmet Mertkan Koşaroğlu
Okuma köşeme dön ↗
BU DÜŞÜNCEYİ PAYLAŞIN
Bu yazıdan bir söz kartı
İnsan, hayatındaki bütün sorunlar çözülmeden de güzel bir an yaşayabiliyor. — Ahmet Mertkan Koşaroğlu
PAYLAŞMAK İÇİN BİR CÜMLE

Bir düşünce,
bir başkasına ulaşsın.

Yazıdan seçilmiş bu cümleyi hikâyenizde paylaşabilirsiniz.

1080 × 1920 · PNG. Telefonda görsel açılırsa üzerine basılı tutup fotoğraflarınıza kaydedebilirsiniz.

OKURUN NOTU

Siz ne düşünüyorsunuz?

Güzel bir an yaşamak için hangi şartın gerçekleşmesini bekliyorsunuz?

Yazının sizde bıraktığı düşünceyi paylaşın. Yorumlar incelendikten sonra adınız ve soyadınızla yayımlanır. Yanıt verdiğimde e-posta ile haberiniz olur.

Yorumlar yükleniyor…

Bir yorum bırakın

E-postanız yayımlanmaz. Yalnızca bu yoruma verdiğim yanıtı iletmek için kullanılır; bülten aboneliği oluşturmaz. Kendi adresinizi yazın.

AHMET MERTKAN KOŞAROĞLU · YENİ KİTAP
Yaşadıkça — Doğru Bildiklerime Yeniden Bakarken kitabının ön kapağı
YAŞADIKÇADoğru Bildiklerime Yeniden Bakarken
KİTAPÇILARDA VE ONLINE SATIŞTA

Bu kitapta
biraz da
siz varsınız.

Bir kararınız. Bir kırgınlığınız.
Yıllar sonra başka türlü baktığınız bir hatıranız.

Bir hayatın içinden, kendi hayatınıza doğru.

KİTABIN ARDINDAKİ HİKÂYESize bir notum var.

İnsan bazı sözleri, söyleyen kişiye artık sarılamayacağı yaşta anlıyor.

Çocukken büyükbabamın söylediği sözleri dinlerdim. Bazılarının anlamını yıllar sonra, kendi hayatımın içinde öğrendim. Bir kararın önünde dururken, bir yanlışımdan dönerken, oğluma bakarken…

İçimden ona anlatmak geliyor. “Şimdi anladım,” demek istiyorum. Sonra, anladığımı söyleyebileceğim yerde olmadığını bir kez daha hatırlıyorum.

En çok da sıradan bir akşama dönmek isterdim. Onun işten geldiği, benim çocuk olduğum, daha önümüzde ne kadar zaman bulunduğunu düşünmediğimiz bir akşama. Biraz daha otursak. Bildiğim bir şeyi yeniden anlatsa. Sesini duysam.

O zaman tekrar gibi gelen şeyin, bir gün insanın en büyük özlemine dönüşeceğini bilmiyordum.

Annemin okumayı öğretmeye çalıştığı çocuk, şimdi bir kitap yazdı. O gün masadan kalkmak istiyordum. Bugün yazdığım her sayfada onun sabrından bir şey var. Bunu bilmesini istiyorum.

Babama kızdığım günler de oldu. Beni anlamasını bekledim. Sonra kendi kararlarımın sonuçlarıyla yaşarken, iyi niyetle de yanılabildiğimizi gördüm. İçimdeki bütün kırgınlıklar geçmedi. Ama artık ona bakarken yalnızca kırıldığım yerleri görmüyorum.

İnsan ailesini anlatırken zorlanıyor. Sevgisi de gerçek, kırgınlığı da. Aynı insana hem söyleyemediği bir sitemi hem de sarılma isteği olabiliyor.

Belki senin de bu satırları okurken aklına gelen biri vardır. Sesini özlediğin, seni bir türlü anlamadığını düşündüğün ya da sevgini zaten bildiğine inanıp söylemeyi ertelediğin biri.

Ben bazı sözlerimi artık hatıralara söylüyorum. Bazılarınıysa hâlâ duyabilecek insanlara yetiştirmek istiyorum.

Her şeyin düzelmesini beklemeden. Bütün kırgınlıklar bitmeden. Hayat biraz daha kolaylaşmadan.

Çünkü bir gün oğlum beni hatırladığında, onu ne kadar sevdiğimi anlamak için benim yaşıma gelmek zorunda kalmasın istiyorum.

Ahmet Mertkan Koşaroğlu
YAZILARDA BULUŞALIM

Haftada iki yazı,
e-posta kutunuzda.

İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine birlikte düşünelim. Ücretsiz e-posta aboneliğiyle yeni yazılarımı takip edin.

Tüm yazılar herkese açık. Abonelik, yazıları e-postayla almak isteyenler için.

Gönderim sıklığı: yeni yazı yayımlandıkça

Şifre ve ek onay yok. Her e-postadan sıklığı değiştirebilir veya dilediğiniz zaman ayrılabilirsiniz.