← Yazılara dön
İLIŞKILER & KENDINI TANIMAK

Sana Yapılınca Haksızlıktı.

Cümle değişmedi. Yalnızca söyleyen taraf değişti.

Okuma köşem ↗

Seçimlerin yalnızca bu tarayıcıda saklanır.

“Ben ne diyorsam onu yap.”

Bir zamanlar bu cümleyi duyduğunuz bir anı düşünün.

Anlatacaklarınız vardı. Belki görmediğiniz bir ayrıntıyı öğrenmek, belki gördüğünüz bir yanlışı söylemek istiyordunuz. Ama karşınızdaki insan, sizinle konuşmak yerine konuşmayı bitirmişti.

İçinizden geçirmiştiniz:

“Bir gün ben onun yerinde olursam böyle davranmayacağım.”

Şimdi yıllar sonrasını düşünün.

Karar veren sizsiniz. Karşınızdaki insan itiraz ediyor. İşler yoğun, zaman dar, sorumluluk sizde.

Ve ağzınızdan aynı cümle çıkıyor:

“Ben ne diyorsam onu yap.”

Ama bu kez size aynı derecede yanlış gelmiyor.

Çünkü kendinize göre sebepleriniz var.

Cümle değişmedi. Yalnızca söyleyen taraf değişti.

Başkasının davranışını görüyoruz. Kendimizin gerekçesini.

Bize söz hakkı tanınmadığında önemsenmediğimizi düşünürüz.

Biz birinin sözünü kestiğimizde ise konuyu uzatmak istemiyoruzdur.

Kararlarımıza karışıldığında baskı hissederiz. Sevdiğimiz birinin kararına karışırken onu koruduğumuzu söyleriz.

Her durum birbirinin aynısı değildir. Bazen gerçekten daha fazla bilgiye, deneyime veya sorumluluğa sahibizdir.

Ama bütün bunlar şu soruyu ortadan kaldırmaz:

Kendimize anlattığımız gerekçe, karşımızdaki insanın yaşadığını gerçekten değiştiriyor mu?

Bir çocuğun yerine karar verirken niyetimiz iyi olabilir. Fakat onu hiç dinlemiyorsak, iyi niyetimiz onun duyulma ihtiyacını karşılamaz.

Bir çalışanımızın önerisini yanlış bulabiliriz. Ama neden yanlış bulduğumuzu açıklamakla, fikrini söylemesine bile tahammül etmemek aynı şey değildir.

Yetkimiz olabilir.

Yetkimizin olması, her davranışımızın haklı olduğu anlamına gelmez.

Bu soruyu yalnızca başkalarına sormuyorum

Yeni yayımlanan kitabım Yaşadıkça’da, beni dinlemesini beklediğim babamı anlatıyorum. Ama kendi düşüncemin doğruluğuna inandığımda başkalarının itirazını dinlemekte zorlandığım zamanları da anlatıyorum.

Bir zamanlar sözünün duyulmasını isteyen genç bendim. Yıllar sonra karşısındaki insanın açıklamasını kısa kesmek isteyen yönetici de bendim.

Bunu kabul etmek, bana yapılan her şeyi doğru bulmak demek değil.

Yalnızca kendi davranışlarıma da aynı soruyu yöneltmek demek:

Benim canımı yakan bir şeyi, şimdi başka birine yapıyor olabilir miyim?

İnsanın geçmişini anlatırken yalnızca incindiği yerleri seçmesi kolay. Kendisinin bir başkasını dinlemediği anlara da bakması daha zor.

Yaşadıkça’yı yazarken bu iki tarafı birbirinden ayırmamaya çalıştım.

Söz bize geçince neyi hatırlıyoruz?

“Bana yapılanı unutmam.”

Peki neyi unutmuyoruz?

Bize söylenen cümleyi mi? Onu söyleyen insanı mı? Yoksa o an kendimizi nasıl hissettiğimizi mi?

Çünkü geçmişte incinmiş olmamız, bugün kendiliğinden daha dikkatli davrandığımızın kanıtı değil.

Bazen unutmamız gereken kişiyi sürekli hatırlıyoruz. Hatırlamamız gereken duyguyu ise karşımızdakinde göremiyoruz.

Yıllar önce derdimizi anlatabilmek için birinin sakinleşmesini beklemiştik.

Bugün evde herkes bizim sakinleşmemizi bekliyor olabilir.

Bir zamanlar fikrimizin sorulmasını istemiştik.

Bugün fikrini sorduğumuz kişinin bize katılmamasına içerliyor olabiliriz.

O yüzden kendi davranışımıza bakarken yalnızca “Neden böyle yaptım?” diye sormak yetmeyebilir. Gerekçemiz zaten hazırdır.

Bir soru daha sormalıyız:

“Aynısını bana yapsalardı, bu açıklamayı yeterli bulur muydum?”

Elbette her isteği kabul etmek, her itiraza katılmak zorunda değiliz. Fakat kararımızı korumak için karşımızdaki insanın sözünü değersizleştirmemiz de gerekmiyor.

Belki geçmişten ders almak, bir daha kimsenin bizi susturamaması değildir.

Söz bize geçtiğinde, başkasını susturmamayı öğrenmektir.

Bir zamanlar duyulmadığın için üzülüyordun.

Bugün biri senin karşında aynı şeyi hissediyor olabilir mi?

BİR SONRAKİ YAZIDA BULUŞALIM

Haftada iki yazı.
Biraz daha kendimize bakmak için.

İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine yeni yazılarım e-posta kutunuza gelsin. Ücretsiz.

Gönderim sıklığı: yeni yazı yayımlandıkça

Şifre ve ek onay yok. Her e-postadan sıklığı değiştirebilir veya dilediğiniz zaman ayrılabilirsiniz.

Ahmet Mertkan Koşaroğlu
Okuma köşeme dön ↗
BU DÜŞÜNCEYİ PAYLAŞIN
Bu yazıdan bir söz kartı
Cümle değişmedi. Yalnızca söyleyen taraf değişti. — Ahmet Mertkan Koşaroğlu
PAYLAŞMAK İÇİN BİR CÜMLE

Bir düşünce,
bir başkasına ulaşsın.

Yazıdan seçilmiş bu cümleyi hikâyenizde paylaşabilirsiniz.

1080 × 1920 · PNG. Telefonda görsel açılırsa üzerine basılı tutup fotoğraflarınıza kaydedebilirsiniz.

OKURUN NOTU

Siz ne düşünüyorsunuz?

Karar veren kişi olduğunuzda, karşınızdakinin itirazına nasıl yer açıyorsunuz?

Yazının sizde bıraktığı düşünceyi paylaşın. Yorumlar incelendikten sonra adınız ve soyadınızla yayımlanır. Yanıt verdiğimde e-posta ile haberiniz olur.

Yorumlar yükleniyor…

Bir yorum bırakın

E-postanız yayımlanmaz. Yalnızca bu yoruma verdiğim yanıtı iletmek için kullanılır; bülten aboneliği oluşturmaz. Kendi adresinizi yazın.

AHMET MERTKAN KOŞAROĞLU · YENİ KİTAP
Yaşadıkça — Doğru Bildiklerime Yeniden Bakarken kitabının ön kapağı
YAŞADIKÇADoğru Bildiklerime Yeniden Bakarken
KİTAPÇILARDA VE ONLINE SATIŞTA

Bu kitapta
biraz da
siz varsınız.

Bir kararınız. Bir kırgınlığınız.
Yıllar sonra başka türlü baktığınız bir hatıranız.

Bir hayatın içinden, kendi hayatınıza doğru.

KİTABIN ARDINDAKİ HİKÂYESize bir notum var.

İnsan bazı sözleri, söyleyen kişiye artık sarılamayacağı yaşta anlıyor.

Çocukken büyükbabamın söylediği sözleri dinlerdim. Bazılarının anlamını yıllar sonra, kendi hayatımın içinde öğrendim. Bir kararın önünde dururken, bir yanlışımdan dönerken, oğluma bakarken…

İçimden ona anlatmak geliyor. “Şimdi anladım,” demek istiyorum. Sonra, anladığımı söyleyebileceğim yerde olmadığını bir kez daha hatırlıyorum.

En çok da sıradan bir akşama dönmek isterdim. Onun işten geldiği, benim çocuk olduğum, daha önümüzde ne kadar zaman bulunduğunu düşünmediğimiz bir akşama. Biraz daha otursak. Bildiğim bir şeyi yeniden anlatsa. Sesini duysam.

O zaman tekrar gibi gelen şeyin, bir gün insanın en büyük özlemine dönüşeceğini bilmiyordum.

Annemin okumayı öğretmeye çalıştığı çocuk, şimdi bir kitap yazdı. O gün masadan kalkmak istiyordum. Bugün yazdığım her sayfada onun sabrından bir şey var. Bunu bilmesini istiyorum.

Babama kızdığım günler de oldu. Beni anlamasını bekledim. Sonra kendi kararlarımın sonuçlarıyla yaşarken, iyi niyetle de yanılabildiğimizi gördüm. İçimdeki bütün kırgınlıklar geçmedi. Ama artık ona bakarken yalnızca kırıldığım yerleri görmüyorum.

İnsan ailesini anlatırken zorlanıyor. Sevgisi de gerçek, kırgınlığı da. Aynı insana hem söyleyemediği bir sitemi hem de sarılma isteği olabiliyor.

Belki senin de bu satırları okurken aklına gelen biri vardır. Sesini özlediğin, seni bir türlü anlamadığını düşündüğün ya da sevgini zaten bildiğine inanıp söylemeyi ertelediğin biri.

Ben bazı sözlerimi artık hatıralara söylüyorum. Bazılarınıysa hâlâ duyabilecek insanlara yetiştirmek istiyorum.

Her şeyin düzelmesini beklemeden. Bütün kırgınlıklar bitmeden. Hayat biraz daha kolaylaşmadan.

Çünkü bir gün oğlum beni hatırladığında, onu ne kadar sevdiğimi anlamak için benim yaşıma gelmek zorunda kalmasın istiyorum.

Ahmet Mertkan Koşaroğlu
YAZILARDA BULUŞALIM

Haftada iki yazı,
e-posta kutunuzda.

İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine birlikte düşünelim. Ücretsiz e-posta aboneliğiyle yeni yazılarımı takip edin.

Tüm yazılar herkese açık. Abonelik, yazıları e-postayla almak isteyenler için.

Gönderim sıklığı: yeni yazı yayımlandıkça

Şifre ve ek onay yok. Her e-postadan sıklığı değiştirebilir veya dilediğiniz zaman ayrılabilirsiniz.