← Yazılara dön
KENDINI TANIMAK & BEKLENTILER

Kimse Görmeyecekse Yine İster miydin?

“El âlem ne der?” diye vazgeçtiğimiz hayalleri konuşuyoruz. Peki, el âlem bir şey desin diye kurduğumuz hayalleri?

Okuma köşem ↗

Seçimlerin yalnızca bu tarayıcıda saklanır.

“El âlem ne der?” diye vazgeçtiğimiz hayalleri konuşuyoruz. Peki, el âlem bir şey desin diye kurduğumuz hayalleri?

Bir tatil planladığınızı düşünün.

Dinlenmek istiyorsunuz. Ama seçeneklere bakarken yalnızca orada nasıl hissedeceğinizi düşünmüyorsunuz.

Fotoğraflar nasıl çıkacak? Paylaştığınızda kimler görecek? Daha önce oraya giden arkadaşınız ne düşünecek?

Sonra kendinize küçük bir şart koyun:

Bu tatilde fotoğraf paylaşamayacaksınız. Döndüğünüzde kimse nerede kaldığınızı, ne kadar harcadığınızı bilmeyecek.

Yine aynı yere gitmek ister miydiniz?

Cevabınız evetse güzel.

Bir an duraksadıysanız, belki de istediğiniz şeyin içinde tatilden başka bir şey daha vardır.

Sahip olmak mı, sahip olduğunun bilinmesi mi?

Yeni bir araba istiyorsunuz.

Konforunu, güvenliğini, sürüşünü beğenmiş olabilirsiniz. Bunlar gerçek ihtiyaçlar ve tercihler.

Ama hayal kurarken kendinizi direksiyon başında mı görüyorsunuz, arabadan inerken sizi görecek insanların karşısında mı?

Bazen satın almak istediğimiz şeyin iki karşılığı vardır: Hayatımızda yapacağı değişiklik ve başkalarının bizim hakkımızdaki düşüncesinde yapacağını umduğumuz değişiklik.

İkisi aynı anda bulunabilir.

Sorun, ikincisini kendimize hiç söylemediğimizde başlar.

“Ben bunu kendim için istiyorum.”

Belki gerçekten öyledir. Ama istediğimiz şeyin en heyecanlı kısmı onu başkasına göstereceğimiz ansa, kendi gerekçemizi biraz daha dürüstçe inceleyebiliriz.

Ona sahip olmak mı bizi heyecanlandırıyor, ona sahip biri olarak görülmek mi?

Hayatımızı mı güzelleştiriyoruz, görünüşünü mü?

Bir akşam arkadaşlarınızla güzel bir masadasınız.

Yemek geliyor. Fotoğraf çekiliyor. Paylaşılıyor.

Buraya kadar hiçbir sorun yok.

Fakat sohbet sırasında gözünüz sürekli telefona gidiyorsa, o masanın dışındaki insanların tepkisi masadaki insanlardan daha önemli hâle geliyor olabilir.

Yanınızda gerçekten bulunan insanı yarım dinlerken, uzaktaki birinin paylaşımınızı görüp görmediğini kontrol ediyorsunuz.

Belki güzel bir anı paylaşmak için başladınız.

Ama bir noktada, o anın güzel olduğuna başkalarının da şahit olmasını beklemeye başladınız.

İşte burada sormaya değer bir soru var:

Kimse beğenmediğinde, yaşadığımız şeyin değeri neden azalıyor?

Belki azalmıyordur. Belki yalnızca paylaşımın beklediğimiz karşılığı almamasına üzülmüşüzdür. Bu ayrımı yapmak önemli.

Ama kimse görmedi diye güzel bir günü eksik sayıyorsak, o günün değerini kimin belirlediğini de düşünmeliyiz.

Görülmek istemek ayıp değil

Bir başarımızın fark edilmesini isteyebiliriz. Güzel bir anı paylaşabilir, emeğimizin takdir edilmesinden hoşlanabiliriz.

Ben de yazılarımın okunmasını istiyorum.

Bir yazının insana ulaşması, onun üzerine konuşulması benim için değerli. Dolayısıyla mesele, başkalarının düşüncesini tamamen önemsiz saymak değil.

Okunmak istemek başka; yalnızca dikkat çeksin diye inanmadığım bir şeyi yazmak başka.

Aynı ayrım hayatın diğer alanlarında da var.

Güzel görünmek isteyebiliriz. Ama bütün seçimlerimizi nasıl görüneceğimize göre yaparsak, nasıl hissettiğimiz geride kalabilir.

Başarımızla gurur duyabiliriz. Fakat her başarının ardından “Acaba o gördü mü?” diye soruyorsak, hedeflerimizin içinde hâlâ geçmişte bizi küçümseyen birinin payı bulunabilir.

Böylece bize ait olduğunu düşündüğümüz bir hayatı, başkasının bakışına göre düzenlemeye başlayabiliriz.

İsteklerimizin içinde kimler var?

Şimdi uzun zamandır istediğiniz bir şeyi düşünün.

Onu elde ettiğinizde hayatınızda gerçekten ne değişecek?

Gününüz mü kolaylaşacak? Sevdiğiniz bir şeyi mi yapabileceksiniz? Kendinizi daha güvende mi hissedeceksiniz?

Yoksa bazı insanların size artık başka türlü bakmasını mı bekliyorsunuz?

Cevapların birbirine karışması sizi kötü veya yüzeysel biri yapmaz. Ama bunları ayırabilmek, hangi isteğin peşinden neden gittiğinizi görmenize yardımcı olabilir.

Çünkü bazen bir şeyi istemekten vazgeçmemiz gerekmez.

Sadece onu ne kadar kendimiz için istediğimizi bilmemiz gerekir.

Başkaları bir süre bakar. Beğenir, yorum yapar, sonra kendi hayatına döner.

Siz ise seçtiğiniz hayatın içinde kalırsınız.

Bu yüzden büyük bir kararın önünde yalnızca “İnsanlar ne düşünür?” diye sormayalım.

Bir soru daha soralım:

“Kimse görmeyecekse, yine ister miydim?”

Çünkü sonunda önemli olan, insanların bakmak isteyeceği bir hayat kadar, bizim içinde yaşamak isteyeceğimiz bir hayat kurabilmek.

BİR SONRAKİ YAZIDA BULUŞALIM

Haftada iki yazı.
Biraz daha kendimize bakmak için.

İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine yeni yazılarım e-posta kutunuza gelsin. Ücretsiz.

Gönderim sıklığı: yeni yazı yayımlandıkça

Şifre ve ek onay yok. Her e-postadan sıklığı değiştirebilir veya dilediğiniz zaman ayrılabilirsiniz.

Ahmet Mertkan Koşaroğlu
Okuma köşeme dön ↗
BU DÜŞÜNCEYİ PAYLAŞIN
Bu yazıdan bir söz kartı
Hayatımızı mı güzelleştiriyoruz, görünüşünü mü? — Ahmet Mertkan Koşaroğlu
PAYLAŞMAK İÇİN BİR CÜMLE

Bir düşünce,
bir başkasına ulaşsın.

Yazıdan seçilmiş bu cümleyi hikâyenizde paylaşabilirsiniz.

1080 × 1920 · PNG. Telefonda görsel açılırsa üzerine basılı tutup fotoğraflarınıza kaydedebilirsiniz.

OKURUN NOTU

Siz ne düşünüyorsunuz?

Bir isteğin size ait olmasıyla başkalarının gözündeki yerinize ait olması arasındaki farkı nasıl anlıyorsunuz?

Yazının sizde bıraktığı düşünceyi paylaşın. Yorumlar incelendikten sonra adınız ve soyadınızla yayımlanır. Yanıt verdiğimde e-posta ile haberiniz olur.

Yorumlar yükleniyor…

Bir yorum bırakın

E-postanız yayımlanmaz. Yalnızca bu yoruma verdiğim yanıtı iletmek için kullanılır; bülten aboneliği oluşturmaz. Kendi adresinizi yazın.

AHMET MERTKAN KOŞAROĞLU · YENİ KİTAP
Yaşadıkça — Doğru Bildiklerime Yeniden Bakarken kitabının ön kapağı
YAŞADIKÇADoğru Bildiklerime Yeniden Bakarken
KİTAPÇILARDA VE ONLINE SATIŞTA

Bu kitapta
biraz da
siz varsınız.

Bir kararınız. Bir kırgınlığınız.
Yıllar sonra başka türlü baktığınız bir hatıranız.

Bir hayatın içinden, kendi hayatınıza doğru.

KİTABIN ARDINDAKİ HİKÂYESize bir notum var.

İnsan bazı sözleri, söyleyen kişiye artık sarılamayacağı yaşta anlıyor.

Çocukken büyükbabamın söylediği sözleri dinlerdim. Bazılarının anlamını yıllar sonra, kendi hayatımın içinde öğrendim. Bir kararın önünde dururken, bir yanlışımdan dönerken, oğluma bakarken…

İçimden ona anlatmak geliyor. “Şimdi anladım,” demek istiyorum. Sonra, anladığımı söyleyebileceğim yerde olmadığını bir kez daha hatırlıyorum.

En çok da sıradan bir akşama dönmek isterdim. Onun işten geldiği, benim çocuk olduğum, daha önümüzde ne kadar zaman bulunduğunu düşünmediğimiz bir akşama. Biraz daha otursak. Bildiğim bir şeyi yeniden anlatsa. Sesini duysam.

O zaman tekrar gibi gelen şeyin, bir gün insanın en büyük özlemine dönüşeceğini bilmiyordum.

Annemin okumayı öğretmeye çalıştığı çocuk, şimdi bir kitap yazdı. O gün masadan kalkmak istiyordum. Bugün yazdığım her sayfada onun sabrından bir şey var. Bunu bilmesini istiyorum.

Babama kızdığım günler de oldu. Beni anlamasını bekledim. Sonra kendi kararlarımın sonuçlarıyla yaşarken, iyi niyetle de yanılabildiğimizi gördüm. İçimdeki bütün kırgınlıklar geçmedi. Ama artık ona bakarken yalnızca kırıldığım yerleri görmüyorum.

İnsan ailesini anlatırken zorlanıyor. Sevgisi de gerçek, kırgınlığı da. Aynı insana hem söyleyemediği bir sitemi hem de sarılma isteği olabiliyor.

Belki senin de bu satırları okurken aklına gelen biri vardır. Sesini özlediğin, seni bir türlü anlamadığını düşündüğün ya da sevgini zaten bildiğine inanıp söylemeyi ertelediğin biri.

Ben bazı sözlerimi artık hatıralara söylüyorum. Bazılarınıysa hâlâ duyabilecek insanlara yetiştirmek istiyorum.

Her şeyin düzelmesini beklemeden. Bütün kırgınlıklar bitmeden. Hayat biraz daha kolaylaşmadan.

Çünkü bir gün oğlum beni hatırladığında, onu ne kadar sevdiğimi anlamak için benim yaşıma gelmek zorunda kalmasın istiyorum.

Ahmet Mertkan Koşaroğlu
YAZILARDA BULUŞALIM

Haftada iki yazı,
e-posta kutunuzda.

İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine birlikte düşünelim. Ücretsiz e-posta aboneliğiyle yeni yazılarımı takip edin.

Tüm yazılar herkese açık. Abonelik, yazıları e-postayla almak isteyenler için.

Gönderim sıklığı: yeni yazı yayımlandıkça

Şifre ve ek onay yok. Her e-postadan sıklığı değiştirebilir veya dilediğiniz zaman ayrılabilirsiniz.