Herkese Uydun. Kendine Uzaklaştın.
İnsanların beni sevmesini mi istiyorum, yoksa benden hiç rahatsız olmamalarını mı?
Seçimlerin yalnızca bu tarayıcıda saklanır.
“Sen nereye gitmek istersin?”
“Bana fark etmez.”
Aslında fark ediyor.
Gitmek istediğiniz bir yer var. Yemek istemediğiniz bir yemek, katılmadığınız bir düşünce, bu akşam ayırmak istemediğiniz bir zaman var.
Ama cevabınızı vermeden önce kendi isteğinizi değil, karşı tarafın yüzünün düşüp düşmeyeceğini düşünüyorsunuz.
Sonra size şöyle diyor:
“Seninle anlaşmak ne kadar kolay.”
Gülümsüyorsunuz.
Peki sizinle anlaşmak kolayken, sizin kendinizle anlaşmanız neden bu kadar zor?
Daha kimse itiraz etmeden vazgeçmek
Bir mesaj yazdığınızı düşünün:
“Aslında ben bu akşam…”
Sonra siliyorsunuz.
“Tamam, gelirim.”
Karşınızdaki henüz ısrar etmedi. Size kızmadı. İsteğinizi bile duymadı.
Ama siz olası konuşmayı zihninizde çoktan yaptınız. Alınacağını düşündünüz. Kendinizi açıklamak zorunda kalacağınızı hayal ettiniz. Sonunda daha konuşma başlamadan kararınızdan vazgeçtiniz.
Belki de o sırada karşınızdaki insan yalnızca ne istediğinizi öğrenmeyi bekliyordu.
Elbette bazı ilişkilerde itiraz gerçekten baskıyla karşılanır. Bunu yok sayamayız.
Fakat bazen bizi durduran, o an karşımızdaki insanın yaptığı şey değil; yapmasından korktuğumuz şeydir.
Böyle bir akşamdan sonra kendinize “Güzel vakit geçirdim mi?” diye sormak yerine “Kimseyi kırmadım, değil mi?” diye soruyorsanız, üzerinde düşünmeye değer bir fark vardır.
İstediğiniz bir şeyi yaşamakla, kimsenin sizden rahatsız olmamasını sağlamak aynı hedef değildir.
Onay almak neden bu kadar önemli olabilir?
Burcu Karaşar ve Selahiddin Öğülmüş’ün 2016’da yayımlanan araştırmasında, Amasya Üniversitesi Sağlık Yüksekokulu’ndaki 287 öğrencinin sosyal onay ihtiyacı incelendi. Onay ihtiyacı puanları yüksek olan öğrencilerin sosyal kaygı puanları da daha yüksekti. Ancak tek bir öğrenci grubundaki bu ilişki, birinin diğerine neden olduğunu veya her uyumlu insanın kaygılı olduğunu göstermez. DergiPark
Ben bu bulgudan hareketle şu ayrımı düşünmeye değer buluyorum:
Bir insanla anlaşmak istediğim için mi esniyorum, yoksa bana katılmaması ihtimaline dayanamadığım için mi?
İkisinde de dışarıdan aynı davranış görülebilir: Kabul etmişimdir.
Ama birinde seçim yapmışımdır.
Diğerinde, kendi seçeneğimi daha konuşulmadan elemişimdir.
Sevilmek, her davranışımızın beğenilmesi değildir
Sevdiğimiz insan için bazen planımızı değiştirebiliriz. Onun ihtiyacını kendi isteğimizin önüne koyabiliriz. Bunu kayıp gibi yaşamamız da gerekmez.
Mesele fedakârlık yapmak değil.
“Bunu senin için seçiyorum” ile “Bunu yapmazsam beni sevmezsin” arasındaki fark.
Bir arkadaşınız kararınızı beğenmeyebilir. Eşiniz başka türlü düşünmenizi isteyebilir. Bir yakınınız o gün görüşemeyeceğiniz için üzülebilir.
Bunlar tek başına sevginizin bittiğinin kanıtı değildir.
Karşınızdakinin hayal kırıklığını önemseyebilirsiniz. Ama onu önlemenin tek yolunu kendi isteğinizi silmekte bulmak zorunda değilsiniz.
“Seni önemsiyorum ama bu kez farklı bir şey istiyorum.”
Bu cümlede sevgisizlik yok.
İki kişinin de var olabileceği bir konuşma ihtimali var.
Biz başkalarının kendisi olmasına ne kadar yer açıyoruz?
Şimdi bir de yanımızdaki insanı düşünelim.
Her şeye “Bana uyar” dediği için onunla çok iyi anlaştığımızı söylüyor olabiliriz.
Peki en son ne istediğini gerçekten ne zaman sorduk? Farklı bir şey söylediğinde merakla mı karşıladık, neden zorlaştırdığını mı düşündük?
Bir insanın uyumunu seviyorsak, farklılığını da dinlemeye hazır mıyız?
Bu sorunun iki tarafı var: Kendi isteğimizi söyleyebilmek ve karşımızdakinin isteğine yer açabilmek.
Her istediğimiz gerçekleşmeyecek. Ama ne istediğimizi söylemeden, birlikte karar verdiğimizi de sanmayalım.
Bazen başlangıç, büyük bir hesaplaşma değildir.
“Bana fark etmez” demeden önce birkaç saniye durup kendi cevabımızı dinlemektir.
Kimseyi incitmek istemeyebiliriz. Fakat sırf başka bir tercihimiz olduğu için kendimizi inciten taraf ilan etmeyelim.
Ve kendimize şu soruyu soralım:
“İnsanların beni sevmesini mi istiyorum, yoksa benden hiç rahatsız olmamalarını mı?”
Haftada iki yazı.
Biraz daha kendimize bakmak için.
İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine yeni yazılarım e-posta kutunuza gelsin. Ücretsiz.

Yorumlar yükleniyor…