← Yazılara dön
İLIŞKILER & KENDINI TANIMAK

Herkese Uydun. Kendine Uzaklaştın.

İnsanların beni sevmesini mi istiyorum, yoksa benden hiç rahatsız olmamalarını mı?

Okuma köşem ↗

Seçimlerin yalnızca bu tarayıcıda saklanır.

“Sen nereye gitmek istersin?”

“Bana fark etmez.”

Aslında fark ediyor.

Gitmek istediğiniz bir yer var. Yemek istemediğiniz bir yemek, katılmadığınız bir düşünce, bu akşam ayırmak istemediğiniz bir zaman var.

Ama cevabınızı vermeden önce kendi isteğinizi değil, karşı tarafın yüzünün düşüp düşmeyeceğini düşünüyorsunuz.

Sonra size şöyle diyor:

“Seninle anlaşmak ne kadar kolay.”

Gülümsüyorsunuz.

Peki sizinle anlaşmak kolayken, sizin kendinizle anlaşmanız neden bu kadar zor?

Daha kimse itiraz etmeden vazgeçmek

Bir mesaj yazdığınızı düşünün:

“Aslında ben bu akşam…”

Sonra siliyorsunuz.

“Tamam, gelirim.”

Karşınızdaki henüz ısrar etmedi. Size kızmadı. İsteğinizi bile duymadı.

Ama siz olası konuşmayı zihninizde çoktan yaptınız. Alınacağını düşündünüz. Kendinizi açıklamak zorunda kalacağınızı hayal ettiniz. Sonunda daha konuşma başlamadan kararınızdan vazgeçtiniz.

Belki de o sırada karşınızdaki insan yalnızca ne istediğinizi öğrenmeyi bekliyordu.

Elbette bazı ilişkilerde itiraz gerçekten baskıyla karşılanır. Bunu yok sayamayız.

Fakat bazen bizi durduran, o an karşımızdaki insanın yaptığı şey değil; yapmasından korktuğumuz şeydir.

Böyle bir akşamdan sonra kendinize “Güzel vakit geçirdim mi?” diye sormak yerine “Kimseyi kırmadım, değil mi?” diye soruyorsanız, üzerinde düşünmeye değer bir fark vardır.

İstediğiniz bir şeyi yaşamakla, kimsenin sizden rahatsız olmamasını sağlamak aynı hedef değildir.

Onay almak neden bu kadar önemli olabilir?

Burcu Karaşar ve Selahiddin Öğülmüş’ün 2016’da yayımlanan araştırmasında, Amasya Üniversitesi Sağlık Yüksekokulu’ndaki 287 öğrencinin sosyal onay ihtiyacı incelendi. Onay ihtiyacı puanları yüksek olan öğrencilerin sosyal kaygı puanları da daha yüksekti. Ancak tek bir öğrenci grubundaki bu ilişki, birinin diğerine neden olduğunu veya her uyumlu insanın kaygılı olduğunu göstermez. DergiPark

Ben bu bulgudan hareketle şu ayrımı düşünmeye değer buluyorum:

Bir insanla anlaşmak istediğim için mi esniyorum, yoksa bana katılmaması ihtimaline dayanamadığım için mi?

İkisinde de dışarıdan aynı davranış görülebilir: Kabul etmişimdir.

Ama birinde seçim yapmışımdır.

Diğerinde, kendi seçeneğimi daha konuşulmadan elemişimdir.

Sevilmek, her davranışımızın beğenilmesi değildir

Sevdiğimiz insan için bazen planımızı değiştirebiliriz. Onun ihtiyacını kendi isteğimizin önüne koyabiliriz. Bunu kayıp gibi yaşamamız da gerekmez.

Mesele fedakârlık yapmak değil.

“Bunu senin için seçiyorum” ile “Bunu yapmazsam beni sevmezsin” arasındaki fark.

Bir arkadaşınız kararınızı beğenmeyebilir. Eşiniz başka türlü düşünmenizi isteyebilir. Bir yakınınız o gün görüşemeyeceğiniz için üzülebilir.

Bunlar tek başına sevginizin bittiğinin kanıtı değildir.

Karşınızdakinin hayal kırıklığını önemseyebilirsiniz. Ama onu önlemenin tek yolunu kendi isteğinizi silmekte bulmak zorunda değilsiniz.

“Seni önemsiyorum ama bu kez farklı bir şey istiyorum.”

Bu cümlede sevgisizlik yok.

İki kişinin de var olabileceği bir konuşma ihtimali var.

Biz başkalarının kendisi olmasına ne kadar yer açıyoruz?

Şimdi bir de yanımızdaki insanı düşünelim.

Her şeye “Bana uyar” dediği için onunla çok iyi anlaştığımızı söylüyor olabiliriz.

Peki en son ne istediğini gerçekten ne zaman sorduk? Farklı bir şey söylediğinde merakla mı karşıladık, neden zorlaştırdığını mı düşündük?

Bir insanın uyumunu seviyorsak, farklılığını da dinlemeye hazır mıyız?

Bu sorunun iki tarafı var: Kendi isteğimizi söyleyebilmek ve karşımızdakinin isteğine yer açabilmek.

Her istediğimiz gerçekleşmeyecek. Ama ne istediğimizi söylemeden, birlikte karar verdiğimizi de sanmayalım.

Bazen başlangıç, büyük bir hesaplaşma değildir.

“Bana fark etmez” demeden önce birkaç saniye durup kendi cevabımızı dinlemektir.

Kimseyi incitmek istemeyebiliriz. Fakat sırf başka bir tercihimiz olduğu için kendimizi inciten taraf ilan etmeyelim.

Ve kendimize şu soruyu soralım:

“İnsanların beni sevmesini mi istiyorum, yoksa benden hiç rahatsız olmamalarını mı?”

BİR SONRAKİ YAZIDA BULUŞALIM

Haftada iki yazı.
Biraz daha kendimize bakmak için.

İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine yeni yazılarım e-posta kutunuza gelsin. Ücretsiz.

Gönderim sıklığı: yeni yazı yayımlandıkça

Şifre ve ek onay yok. Her e-postadan sıklığı değiştirebilir veya dilediğiniz zaman ayrılabilirsiniz.

Ahmet Mertkan Koşaroğlu
Okuma köşeme dön ↗
BU DÜŞÜNCEYİ PAYLAŞIN
Bu yazıdan bir söz kartı
İnsanların beni sevmesini mi istiyorum, yoksa benden hiç rahatsız olmamalarını mı? — Ahmet Mertkan Koşaroğlu
PAYLAŞMAK İÇİN BİR CÜMLE

Bir düşünce,
bir başkasına ulaşsın.

Yazıdan seçilmiş bu cümleyi hikâyenizde paylaşabilirsiniz.

1080 × 1920 · PNG. Telefonda görsel açılırsa üzerine basılı tutup fotoğraflarınıza kaydedebilirsiniz.

OKURUN NOTU

Siz ne düşünüyorsunuz?

Bir yakınınız sizden farklı bir şey istediğinde, onun tercihine nasıl yer açıyorsunuz?

Yazının sizde bıraktığı düşünceyi paylaşın. Yorumlar incelendikten sonra adınız ve soyadınızla yayımlanır. Yanıt verdiğimde e-posta ile haberiniz olur.

Yorumlar yükleniyor…

Bir yorum bırakın

E-postanız yayımlanmaz. Yalnızca bu yoruma verdiğim yanıtı iletmek için kullanılır; bülten aboneliği oluşturmaz. Kendi adresinizi yazın.

AHMET MERTKAN KOŞAROĞLU · YENİ KİTAP
Yaşadıkça — Doğru Bildiklerime Yeniden Bakarken kitabının ön kapağı
YAŞADIKÇADoğru Bildiklerime Yeniden Bakarken
KİTAPÇILARDA VE ONLINE SATIŞTA

Bu kitapta
biraz da
siz varsınız.

Bir kararınız. Bir kırgınlığınız.
Yıllar sonra başka türlü baktığınız bir hatıranız.

Bir hayatın içinden, kendi hayatınıza doğru.

KİTABIN ARDINDAKİ HİKÂYESize bir notum var.

İnsan bazı sözleri, söyleyen kişiye artık sarılamayacağı yaşta anlıyor.

Çocukken büyükbabamın söylediği sözleri dinlerdim. Bazılarının anlamını yıllar sonra, kendi hayatımın içinde öğrendim. Bir kararın önünde dururken, bir yanlışımdan dönerken, oğluma bakarken…

İçimden ona anlatmak geliyor. “Şimdi anladım,” demek istiyorum. Sonra, anladığımı söyleyebileceğim yerde olmadığını bir kez daha hatırlıyorum.

En çok da sıradan bir akşama dönmek isterdim. Onun işten geldiği, benim çocuk olduğum, daha önümüzde ne kadar zaman bulunduğunu düşünmediğimiz bir akşama. Biraz daha otursak. Bildiğim bir şeyi yeniden anlatsa. Sesini duysam.

O zaman tekrar gibi gelen şeyin, bir gün insanın en büyük özlemine dönüşeceğini bilmiyordum.

Annemin okumayı öğretmeye çalıştığı çocuk, şimdi bir kitap yazdı. O gün masadan kalkmak istiyordum. Bugün yazdığım her sayfada onun sabrından bir şey var. Bunu bilmesini istiyorum.

Babama kızdığım günler de oldu. Beni anlamasını bekledim. Sonra kendi kararlarımın sonuçlarıyla yaşarken, iyi niyetle de yanılabildiğimizi gördüm. İçimdeki bütün kırgınlıklar geçmedi. Ama artık ona bakarken yalnızca kırıldığım yerleri görmüyorum.

İnsan ailesini anlatırken zorlanıyor. Sevgisi de gerçek, kırgınlığı da. Aynı insana hem söyleyemediği bir sitemi hem de sarılma isteği olabiliyor.

Belki senin de bu satırları okurken aklına gelen biri vardır. Sesini özlediğin, seni bir türlü anlamadığını düşündüğün ya da sevgini zaten bildiğine inanıp söylemeyi ertelediğin biri.

Ben bazı sözlerimi artık hatıralara söylüyorum. Bazılarınıysa hâlâ duyabilecek insanlara yetiştirmek istiyorum.

Her şeyin düzelmesini beklemeden. Bütün kırgınlıklar bitmeden. Hayat biraz daha kolaylaşmadan.

Çünkü bir gün oğlum beni hatırladığında, onu ne kadar sevdiğimi anlamak için benim yaşıma gelmek zorunda kalmasın istiyorum.

Ahmet Mertkan Koşaroğlu
YAZILARDA BULUŞALIM

Haftada iki yazı,
e-posta kutunuzda.

İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine birlikte düşünelim. Ücretsiz e-posta aboneliğiyle yeni yazılarımı takip edin.

Tüm yazılar herkese açık. Abonelik, yazıları e-postayla almak isteyenler için.

Gönderim sıklığı: yeni yazı yayımlandıkça

Şifre ve ek onay yok. Her e-postadan sıklığı değiştirebilir veya dilediğiniz zaman ayrılabilirsiniz.